روزهایی هست (وای چه کلیشه­ی ناگزیر و زیبایی) که هیچ حس و حال بیرون رفتن از خانه را نداری و دوست داری که خودت را در اتاقت زندانی کنی. روزهایی که نمی­دانی از دنیا چه می­خواهی. گاهی میان کتاب­هایت می­چرخی و تاریخی که در صفحه اول کتاب­ها نوشته­ای مرور می­کنی و سطرهایی از کتاب را که دوست داشته­ای دوباره خوانی می­کنی. حسی از رخوت در تنت جا خوش کرده که هیچ قصد رها کردنت را ندارد. به زحمت خودت را به آینه می­رسانی؛ آینه­ای که برادرت طرحی از داریوش خواننده را در دل آن جاساز کرده و با خطی زشت گوشه­ی آن نوشته:

LIFE is A GAME

می­دانی چرا هنوز این آینه را در اتاقت نگه داشته ای؟! خودت را که با آن موهای ژولیده و صورت اصلاح نشده می­بینی حالت بدتر می­شود. روزهایی هست که که فقط دوست داری فیلم­هایی را که دیده­ای دوباره و چند باره ببینی. البته این ادعا را هم نکنی که هر بار که می­بینی چیزهایی تازه را کشف می­کنی.

دلت موسیقی می­خواهد، دلت نامجو می­خواهد و به این فکر می­کنی که چقدر این نامجوی"شهر خاموش" و آلبوم "الکی" را دوست داری (البته به غیر از خود آهنگ الکی).

روزهایی هست که دلت از این اتاق نمور به هم می­خورد و باز قصد بیرون رفتن نداری. و به این فکر می­کنی که شاید جایی برای رفتن نداری که چسبیده­ای به این اتاق و وسایل تکراری و کتاب­ها و ...