اين ستون بایدخيلي پيش تر از اينها نوشته مي شد.قسمت اول آن را كه نوشتم خيلي ها تشويقم كردند كه آنرا دنبال كنم ولي تنبلي و كنكور و بعد هم شروع ترم جديد اجازه ي اين كار را به من نداد.البته دليل ديگري هم داشتم وآن هم خوش خيالي بود ،گمان مي كردم در دوره ي ارشد شرايط فرق مي كند.اين بار هم مثل قسمت قبل با دل پري كه از امتحانات دارم اين مطلب را مي نويسم.در دانشگاه هاي ما به دانشجوي ادبيات شيوه ي فكر كردن آموخته نمي شود.(حالا گفتم ادبيات چون خودم در اين رشته هستم و مسئله ي زندگي من ادبيات است وگرنه در خيلي از رشته ها اين موضوع صدق مي كند).از دانشجوي ادبيات تنها فرهنگ لغت بودن را انتظار دارند واين كاملا از واحدهاي دانشگاهي اين رشته و شيوه ي امتحانات آشكار است.اصولا قرار دادن بعضي از واحدها تنها به اين دليل است كه نثر يا نظم دشواري دارند وولغت ها وعبارت هاي پيچيده دارند .خواندن و امتحان دادن اين واحد ها چيزي به فكر و انديشه ي دانشجو اضافه نخواهد كرد.و فقط انبوهي از لغات پوسيده و به تاريخ پيوسته ذهن او را پر مي كند.

ديگر اميدم را از كلاسهاي ادبيات در دانشگاه ها بريده ام چرا كه حتا استاد ها هم بر آنند كه در كلاس دانشگاهي چيزي نصيب كسي نخواهد شد.واين جاي بسي  تعجب است پس نقش آنها چه مي شود؟!

مسئله ي ديگر نوع امتحانات است كه هيچ فكر و ذوق و خلاقيتي را براي دانشجو باقي نمي گذارد.سوالات حفظ كردني محض و آن هم در اين رشته ي سراسر ذوقي از عجايب است.از معدود مواردي كه گونه اي متفاوت از امتحان دانشگاهي را پيش رو قرار مي دهند كساني هستند كه گاهي در خارج از ايران تنفس كرده اند.حتا در كشورهاي همين اطراف!!

تنها در اين موارد است كه دانشجو اجازه دارد كه فكر كند و حاصل فكرش را بنويسد ونه حاصل حافظه اش را.اين نشان مي دهد كه وضعيت دانشگاهي در خارج از ايران بسيار متفاوت است.در صورتي كه در ايران هنوز واحدهاي دانشگاهي همانهاست كه در شروع به كار داشگاه ها قرار داده شده بود.واين جز عقب ماندگي هيچ معناي ديگري نخواهد داشت.

داشجوي پرورش يافته در اين وضعيت مي تواند از رشته ي درسي اش كه از چندين سو مورد هجوم واقع مي شود دفاع كند؟در اكثر موارد اينطور كه نمي شود هيچ،تازه خودشان از منتقدان شماره ي يك ادبيات خواهند شد.