"برگسون به دوگونه ی زمان اعتقاد داشت.نخست زمان دروغین ،ریاضی ،مکانیکی یا بدل زمان که وی آن را زمان تقویمی می نامید.زمانی که ساعت آن را نشان می دهد.وزمان ارزشی وکیفی که وی آنرا زمان حقیقی می خواندو به باور وی همان حرکت عقربه های ذهن آدمیست."

در صورت اعتقاد به زمان تقویمی چه چیزی نصیبمان می شود ؟!شاید هیچ چیز.در اینصورت تبدیل به موجوداتی زمینگیر وبا آرمانها و رویاهای محدود می شویم.شاید هم رویایی برایمان نماند اصلا .

ولی در صورتی که به سوی زمان حقیقی میل پیدا کنیم صاحب ذهنی خیال پرداز و دور پرواز خواهیم شد.وبه راحتی می توانیم گذشته را به حال و حال را به آینده پل بزنیم.تازه اینجاست که می توانیم درک کنیم که گذشته و آینده تنها دو قدم با هم فاصله دارند.

واما چیزی که باعث شداین حرفها برنم.رمان "دو قدم این ور خط "از احمد پوری بود.

بی زمانی نکته ی اصلی این رمان خوب و پر کشش است.به طوری که “احمد”می تواند با کسی که ازدو قدم آن ور خط یعنی از گذشته آمده است ملاقات کند  وبا او حرف بزند. احمد می تواند سفری به گذشته کند بدون ماشین زمان البته! و با شاعری که عاشق شعرهایش است و شعرهایش را به فارسی ترجمه می کند.ملاقات کند ونامه ی عاشقانه ی  آیزا برلین را که در این ور خط  برای آنا آخماتوا نوشته است به دست او برساندو...

چه خوب می شد پایم به گذشته سر می خورد.سفر به آینده را دوست ندارم. زمان در کف دست ماست می توانیم مثلی مومی به آن شکل بدهیم.بهتره با خیالاتمان چیزهایی را که دوست داریم بسازیم می شود وفقط باید کمی از واقعیتهای خشک زندگی فاصله بگیریم.

این کتاب را نشر چشمه چاپ کرده است.