حاشا

كه حاشيه نخواندمت من هرگز

وتو

-چه بي سبب

پاي مرا

آن هم بدان درازي

بدان شعر كشاندي

حال آنكه

گليم من هميشه كوتاه بوده است.

دوست هميشگي ردي از خود نشان داد آن هم با اين شعر يا جوابيه ويا به قول دوست عزيزتر از جان "لحظه نامه" كه به نظر عنوان درست و در خوري براي اينگونه سروده ها مي باشد.همين را هم بر چشمانم مي نهم و همين يك نشانه هم از دوست هميشگي برايم كافيست.اين لحظه نامه در پاسخ به شعر"وقتي مخاطب گم مي شود " گفته شده است  و براي درك بهترش  خواندن آن پست ضروريست.ببخشید این همه شخصی شد.