مي خندم يا مي گريم

موی سفید

sugol — Sat, 07 Nov 2009 11:35:18 GMT

از راه دور ، اتوبوسش را می بیند که از راه می رسد.آیا باید می دوید تا به آن می رسید؟ بخش بزرگی از وجودش ، خود را برای این کار آماده می کرد.با این وجود ، به دادن یک علامت کوچک به راننده بسنده می کند.علامتی از روی بی تفاوتی نه برای صدا کردن او.وقتی که چشم ها سرشار از شگفتی رخوت و گوش ها پرند از لذت آرامش و لَختی ، دیگر نمی دویم.

بانوی آبی پوش ، نوئل شاتله ،ترجمه ی نازک افشار،انتشارات چاو

بعضی از کتاب ها "رمان ها" را می خوانیم و از نثرپخته و سخته ی نویسنده ی آن ، از شخصیت پردازی دقیق و حساب شده ی آن ،از توصیفات بعضا با شکوهش لذت می بریم .ولی خبری از حرف ها و تفکرات و رویاهایمان در آن کتاب نیست.در اینجاست که آدم می ماند بگوید کتاب را دوست داشته است یا که خیر.یکی از دلایل اصلی کتاب خواندن غرق شدن در رویا های دلپذیریست که دوست می داریم و در واقعیت دور از دسترس ما هستند.ووقتی نویسنده را هم فکر و هم درد خود می یابیم لذتی دو چندان نصیبمان می شود.این کتاب این بانوی فرانسوی از آن دست کتابهایست که به روی مسائل و دردهای فرا زمانی و فرا جنسیتی تمرکز کرده است.هرچند شخصیت اول آن " سولانژ" یک زن میانسالیست که در جستجوی طریقه ی تازه ایی برای زندگیست. اما دغدغه هایش چیزی فراتر از دغدغه های شخصی است.ومی تواند نمادی از آدم هایی که دچار تکرار و یکنواختی زندگی شده اند، باشد.همه ی ما در پی احساس رضایت از زندگی هستیم نوعی احساس خوشایند که از وجود خودمان راضی و خشنود باشیم ."سولانژ" در این کتاب تنها راه رسیدن به این احساس را پرداختن به علایق شخصی می داند.

در روزگار ناامیدی خواندن چنین کتابی که از سطر سطر آن امید می بارد(البته به نوع نگاه آدمها بستگی دارد) معجزه ایی باور نکردنیست.نوئل شاتله در این کتاب نقش خود انسان را در ساختن دنیایش بسیار پر رنگ نشان می دهد. او قالبی شکل گرفته برای خودش نمی پذیرد و خودش می خواهد جهانی تازه برای زندگی بسازد .در این مضمون است که به مکتب "اصالت وجود "نزدیک می شود.به هر حال کتاب کوتاه و دلنشینیست و خاطره ی خواندنش ماندگار.

فاصله

sugol — Mon, 02 Nov 2009 16:52:18 GMT

پيراهن فاصله را از تنم بكن

همه ي دكمه هاي

روزها ورازها را

باز كن

ببين!

سينه ام سرخ سرخ است

داغي به جا مانده

از هرم آتشين قدم هايت

وقتي كه مي رفتي.

یقین بدان

که کسی جز من

اینگونه نمی خواهد ت

یقین بدان

که من هم

چیزی جز دوستی

جز حرف

جز شعر

از تمام لحظه هایت نمی خواهم.

تا هنوز

جانی در تن داریم

بخواه وبیا

تا غباری از فاصله

کسره ی دوستی بین ما را نپوشاند.

دوستِ من

تو بگو

sugol — Wed, 28 Oct 2009 10:54:18 GMT

آدم هایی هستند که خود را محکوم به تیرگی زندگی خیلی متوسطی می کنند شاید برای اینکه دردی داشته اند یا از سر بد شانسی ، اما کسانی هستند که این محکومیت را می پذیرند شاید برای اینکه از آنچه فکر می کردند خوش شانس تر بوده اند.

"ابر آلودگی ، ایتالو کالوینو،ترجمه آرزو اقتداری ،کتاب خورشید"

برای من تشخیص اینکه تو جز کدام گروه از محکومین قرار می گیری کار ساده ایست.تو بد شانس بوده ای که دوستی در خور در" مسیر سبز" زندگی ات قرار نگرفته تا از تیرگی نجاتت بدهد.و دردی دوسویه هم داشتی هم از این موضوع که گفتم هم ا زنقطه ی آبیه عشقی که در سینه داشتی. حال اینکه من این محکومیت را پذیرفته ام از چه روست؟؟تو می دانی؟؟شاید...

شعر های بی عنوان

sugol — Sat, 24 Oct 2009 07:15:18 GMT

مانده در دلم

حسرت پرواز

در بلنداي بي حفاظ پنجره

تا عمق منظره

قدمي باقيست.

زبان از واژه ها خالي شده و

دل ها از نوا

تا پژواك سكوت

پنجره اي باز باقي مانده و

اميد

چيزي نيست

جز همين حسرت پرواز

بالهايت را كه به من بدهي

پرواز مي كنم

واز تودور و به تو نزديك مي شوم

دور

نزديك

دور

نزديك

مي شوم

پرواز مي كنم

به دنياي هفت سالگيت

وچون خاطره ي خوش آن روزهايت

در دلت

سبز مي شوم.

پ.ن:ویرایش نشده بر من ببخشایید.شاید تغییر کند.

گشت و گذار در یک کتاب فروشی به شیوه ی کالوینو

sugol — Fri, 16 Oct 2009 14:51:05 GMT

اما مي داني كه نبايد تحت تاثير قرار بگيري و مي داني كه به وسعت هكتارها و هكتارها ‏‏كتاب هايي هستند كه مي تواني از خير خواندنشان بگذري.كتاب هايي كه براي كار هاي ديگري ساخته شده اند تا خوانده شدن.كتاب هايي كه بي نياز به باز كردنشان آنها را خوانده اي چون آنها از كتاب هايي هستند كه پيش از نوشتن خوانده شده اند...

به اولين قفسه ديواري مي رسي .واين هم لشگر پياده نظام كتاب هايي كه اگر عمر هاي فراوان ديگري مي داشتي با كمال ميل آنها را مي خواندي.اما متاسفانه ايامي كه باقي مانده همين است كه هست.قشون را مي شكافي و به سرعت از ميان آنها مي گذري .قشون كتاب هايي كه دلت مي خواهد بخواني اما بايد پيش از آنها كتاب هاي ديگري را بخواني. يا كتاب هاي گراني كه وقتي دست دوم شد آنها را به نصف قيمت مي خري. يا كتاب هايي كه بعد ها به شكل جيبي منتشر مي شوند . يا كتاب هايي كه مي تواني از كسي قرض بگيري . يا كتاب هايي كه چون همه خوانده اند انگار تو هم خوانده اي...

اگر شبی از شب های زمستان مسافری .ایتالو کالوینو.ترجمه ی لیلی گلستان .نشر آگه

رد پای مخاطب

sugol — Mon, 12 Oct 2009 07:19:18 GMT

حاشا

كه حاشيه نخواندمت من هرگز

وتو

-چه بي سبب

پاي مرا

آن هم بدان درازي

بدان شعر كشاندي

حال آنكه

گليم من هميشه كوتاه بوده است.

دوست هميشگي ردي از خود نشان داد آن هم با اين شعر يا جوابيه ويا به قول دوست عزيزتر از جان "لحظه نامه" كه به نظر عنوان درست و در خوري براي اينگونه سروده ها مي باشد.همين را هم بر چشمانم مي نهم و همين يك نشانه هم از دوست هميشگي برايم كافيست.اين لحظه نامه در پاسخ به شعر"وقتي مخاطب گم مي شود " گفته شده است و براي درك بهترش خواندن آن پست ضروريست.ببخشید این همه شخصی شد.

تقدیر؟!

sugol — Fri, 09 Oct 2009 13:37:18 GMT

اين راهي كه توش قرار داري خودت اين راهو انتخاب كردي

در همچين شبي من اين راهو انتخاب كردم

يه مرد هميشه خودش سرنوشت خودشو رقم مي زنه

اينطور نيست؟؟

ولي هيچ چيز زندگيه يه مردو از اين سخت تر نمي كنه.

"اولين برف ، مارك فرگوس"

وقتی مخاطب گم می شود...

sugol — Sat, 03 Oct 2009 08:41:18 GMT

كاره ساد ه ايست

به جاي زندگي كردن

شعر مي گويم

به جاي با تو بودن

واز تو دور شدن مدام

شعر مي گويم

به جاي تكرار واژه هاي سردو تكراري

شعر مي گويم

****

رد پاي دوست هميشگي

تنها در شعر باقيست.

جايش در طلوع روزها خاليست.

انتظار باران بهاري

تنها در آسمان بي سقف شعرتماشاييست

وگرنه

باران جز خيس كردن واژه ها كاري نمي كند.

اما

آغوش تو شعري ست رويايي

وگرنه...

به جاي تماشاي آدم ها

به آسمان نگاه مي كنم و شعر مي گويم.

به جاي تحميل كردن خود

به كسي

به دوستي

كه لايقت نمي داند

درخود مي شكنم و شعر مي گويم.

به جاي تو كه شعر نمي گويي

شعر مي گويم.

براي دوست داشتني هايم

براي روياهايم

شعر مي سازم

شعر مي بافم.

براي پرنده ي زخمي آزادي

كه ناي پريدن ندارد

شعر مي گويم

خيال مي بافم

مرثيه مي گويم

با شعر پروازش مي دهم.

كار ساده ايست

هر چه بخواهم با شعر مي سازم.

وطنم را قصيده اي پر صلابت مي خوانم

وبراي بزرگي اش

عاشقانه ترانه سر مي دهم

***

با شعراز تو كه حاشيه ام مي نامي

دور مي شوم

با شعر به تويي كه دوستم مي داري

نزديك مي شوم.

شايد باور نكني

زندگي همين قدر ساده ست.

دهم مهرماه هشتادو هشت

به همین سادگی

sugol — Sat, 26 Sep 2009 14:00:18 GMT

هيچ وقت باور نكردي

زندگي چون حباب هاي رنگي ست

كه كودك در پي آن مي دود

زماني از دست مي دهدش

كه در دست بگيردش

خاطره

sugol — Thu, 24 Sep 2009 14:27:18 GMT

چیزی ندارم بگویم فقط این پست دوست قدیمی و نادیده ام مرا با خودش برد...

http://www.beingintheworld.blogfa.com/